| |
 |
|
|
|
|
|
|
Stanislav Živković
STOJAN ARALICA
Izdavač
Radionica duše, Beograd
2005. godina
Recenzenti
Dragan Jovanović Danilov
Dejan
Đorić
Za izdavača
Momčilo Todorović
Prevod na engleski jezik
M. Božić, S. Rakić
Uporedo srpski tekst i engleski prevod.
Tekstovi,
fotografije, reprodukcije.
U monografskoj
studiji o Stojanu Aralici, Stanislav Živković prati
Araličinu slikarsku avanturu od ličkog dečaka do jednog
od najvećih jugoslovenskih slikara dvadesetog veka,
osvetljavajući sedamdeset godina njegovog umetničkog
bavljenja... Najveću vrednost ove studije vidimo u tome
što njen autor jednim uravnoteženim, staloženim
kritičarskim pogledom, ozbiljnim u svojoj kontinuiranoj
misiji, umetnost Stojana Aralice posmatra u okvirima
evropskih umetničkih zbivanja, ispravno uočavajući
zajedničko duhovno i duševno disanje sa nizom velikih
evropskih umetnika kao što su, recimo, Bonar, Ruo,
Sutin.
Iz recenzije
Dragana Jovanovića Danilova
Tekst ove monografije je vođen čvrsto, stručno i
znalački, duhom i autoritetom velikog poznavaoca. Pri
tom, Živkovićev diskurs nije lišen svojevrsne
ponesenosti lepotom predmeta izučavanja, koja se očituje
u stilski vešto raspoređenim masama, nanosima izlaganja
– između biografskih i taksativnih momenata, onih u
rasporedu podataka iz stručne aparature do onih
izučavanja likovne kritike perioda, sve do širih
sagledavanja epohe i evropskog horizonta Araličinog
slikarstva. Živkovićev stil rascvetava se lagano, pitak
je i razigran, a ipak složen i sigurno utemeljen, te se
tkivo ovog teksta gotovo idealno saobražava predmetu
izlaganja.
Iz recenzije
Dejana Đorića
Naša
novija kulturna istorija satkana je od niza uzbudljivih
priča, a jednu od takvih ispisao je i životni put
Stojana Aralice. Prebogat susretima sa različitim
kulturnim podnebljima i pojedincima koji su često bili
protagonisti određenih epoha, taj put je bio nezadrživ
pohod talentovanog ličkog dečaka da se iz sumorne
svakidašnjice uzdigne do blistavih predela duhovne
svetlosti i da kao umetnička ličnost zauzme istaknuto
mesto u sazvežđu jugoslovenskih slikara XX veka. Pri tom
je za sedam decenija stvaralačkog rada bio učesnik
gotovo svih razvojnih faza naše moderne, da bi se između
1930. i 1960. godine nalazio u prvim redovima nosilaca
novog izraza.
Treba podvući da se slikarstvo
Stojana Aralice odvijalo u stalnom i bliskom kontaktu sa
aktuelnim zbivanjima u evropskoj umetnosti. Podsetimo se
da je imao atelje u Rimu, Parizu, Zagrebu, Štokholmu i
Beogradu, da je svuda zapaženo izlagao i da su mu dela
rasuta širom meridijana. Međutim, u užem smislu on ipak
pripada podneblju naših slikara – kolorista, čije je
stvaralaštvo crpelo snagu i inspiraciju sa vlastitog,
domaćeg tla, Ako bismo pri tom cenili njegov lični
doprinos, onda je to svakako u godinama posle
oslobođenja, kada je njegova umetnost ozračila čitavu
plejadu mlađih beogradskih slikara.
Rekli bismo, ako
je u Parizu napustio visokoparni jezik minhenskih
učitelja, a u Zagrebu ovladao poukama francuskih
impresionista ili jednog Bonara, u Beogradu je konačno
uspeo da izmiri svoj mentalitet gorštaka sa rafinmanom
pariskih ideala i tako usaglasi oporost života ličkog
čoveka sa radošću duhovnih svetova koje je otkrivao.
Stanislav Živković: Stojan Aralica
(odlomci)
|
|
|
|
|
|
|
|
|
